Sanırım 5-6 yaşlarındaydım, hayatımda ilk defa Gerger'e gideceğim (güya Gergerliyim). Babam, annem, ablam bir de ben çıktık yola. Çöl gibi, hiç gelişmemiş bir yere geldiğimizi hatırlıyorum galiba bir taziye var ki, kalabalık bir ortama girdik. Haremlik-selam uygulaması var. Ben küçüğüm diye daha annemin yanında kadınların olduğu eve giriyoruz. Toprak bir evin zemin katında (sanki toprak evin başka katı olabilirmiş gibi) bir sürü kadınla beraber bağdaş kurup oturuyoruz. Biz otururken bir ara acayip bir acı hissettim, korkudan bağıramıyorum da :) Anneme 'anne buram ağrıyor' deyip boynumu gösterdim. Yanımızda da yaşlı bir kadın vardı hemen boynuma uzanıp bir arıyı avucunun içine alıp pencereden dışarı attı. Tabii hemen hamurlar, yoğurt felan geldi. Ciddi bir ameliyat yaparmışçasına annem hamur sürüyor boynuma. Neyse geçelim buraları, çok önemli değil buralar. Gel zaman git zaman daha askere gitmeden unuttuk işte o acıyı.
İşin ilginç yanı bundan sonrası. Beni arı sokmasının akabinde birisi (kim hatırlamıyorum ama abim olabilir) bana "senin yüzünden arı ölecek lan" dedi. Niye yaaa ben naaptım, o beni soktu asıl deyip savunmaya geçtim. Bana "olum arılar bir şeyleri soktuklarında 1-2 saat içinde ölürler" dedi. Nasıl üzüldüm anlatamam. Evet arıyı öldürdüğüm için üzülüyordum. Kim bilir ne yaptım da o arıyı tahrik edip boynumu sokturdum. Çocuk saflığı işte. Şimdinin Kadir'inde hiç olmayan o saflık. İlginçlik buydu işte: Benim arıyı öldürmüş olduğumu düşünüp, üzülmem. Bu muydu yani? deyip bu yazıyı okumayı bitirin artık :)
